2007/Jul/24

วันนี้คงเป้น Entry สุดท้ายแล้วที่จะเขียน

มันหมดกำลังใจที่จะทำอะไรทุกอย่าง

ทำได้แค่อดทน..และกัดฟันสู้ต่อไป

ช่วงนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเข้ามาในชีวิตเยอะแยะ..

เปลี่ยนซะจนทำตัวไม่ถูก

จากเรียนหนังสือไปวัน ๆ ใช้ชีวิตพอผ่าน ๆ

จากคนที่มีชีวิตที่เฮฮา กิน ๆ นอน ๆ

จากคนที่ใช้เงินแบบ..มีเท่าไหร่ก็ใช้หมด

ก็เริ่มอยากหาสาระให้กับชีวิตบ้าง....

( เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก )

เลยตัดสินใจไปสอนพิเศษ...

ที่ไปเพราะไม่อยากอยู่เฉยๆ..

มันเป็นอะไรที่เหนื่อยมาก แต่ก็สนุกดี...

การทำงานมันสอนเราหลาย ๆ อย่าง

อย่างแรกเลย สอนให้เรารู้จักรับผิดชอบ...

ในวันเสาร์-อาทิตย์ แทนที่จะนอนตื่นสาย ๆ

เราก็ต้องกดดันตัวเองให้ตื่นเช้า ๆ ยิ่งขึ้น

มันทำให้เรารู้จักการเตรียมพร้อม

เพราะต้องเตรียมการสอนก่อนไปสอนทุกอาทิตย์

มันทำให้เรารู้จักปรับตัวเข้ากับสังคม

มันทำให้เรารับฟังคนอื่น...

และที่สำคัญ..มันทำให้เรารู้ว่า " เงิน " หายากขนาดไหน

ของที่เราได้จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองนั้น

มันเป็นอะไรที่น่าปลื้มใจมาก ๆ

เพราะตอนนี้กำลังจะเก็บตังไป Work&Travel

ถึงแม้จะไม่ได้จ่ายทั้งหมด..แต่ขอมีส่วนร่วมบ้างก็ดี

สอนหนังสือ ชม.ละ 200 วันเสาร์สอน 6 ชม.

วันอาทิตย์สอนเดี่ยว 3 ชม.

ทั้งหมด 9 ชม. 1 เดือน = 7200 บาท

เย้ๆๆๆๆ...

พูดถึง Work&Travel ไม่รุ้เป้นการตัดสินใจที่ถูกหรือเปล่า

เพราะ บอกตามตรงเลยว่ากลัวการที่จะไปอยู่ต่างที่ต่างถิ่น

กลัวว่าจะอยู่คนเดียว...กลัวไม่มีเพื่อน

แต่ถ้าเรามัวแต่นั่งคิดว่ากลัว..

เราก็จะไม่กล้าเดินออกไปเผชิญโลกนี้คนเดียว

เลยตัดสินใจว่ามันน่าจะเป็นโอกาสดี

ที่เราจะได้ลองใช้ชีวิตด้วย...ตัวเอง

ตอนนี้ปิดเทอมแล้วเรียบร้อย...ก็สบายไปอีกเดือนนึง

นั่งคิดไปคิดมา..ก็เบื่อนะ..ไม่รู้จะทำอะไรดี...

การสอบที่ผ่านมา...ไม่มีกระจิตกระใจจะอ่านหนังสือเลย